რა გამოტოვე, მე-4 კლასში ის გაკვეთილი რომ გააცდინე

მასწავლებელმა აგვიხსნა, როგორ ვიდგეთ და ვუსმინოთ ქარის ხმას,

როგორ ვიპოვოთ ცხოვრების აზრი ბენზინის ჩასხმისას.

რომ შეიძლება კარტოფილის თლაც იყოს ლოცვა, ან

როგორ შევძლოთ გვირაბის ბოლომდე მოცდა.

ნასადილევს სავარჯიშო დაგვირიგდა -

“როგორ არ დაგვავიწყდეს ბაბუას ხმა”,

მერე ისე დაძინებაზე ვისაუბრეთ, ვითომ არაფერი

დაგვვიწყებია — არაფერი მნიშვნელოვანი,

და ვისწავლეთ გვჯეროდეს, რომ

სადაც გავიღვიძებთ, სახლში ვართ.

შემდეგ დიაგრამა დავხაზეთ -

რომელი ფსალმუნები უხდება სიგარეტის მოწევას,

როგორ არ შევდრკეთ, როცა ფიქრები დანარჩენ სამყაროზე ხმამაღალია,

და რომ რაც გვაქვს, საკმარისია.

ქართულის გაკვეთილი იმას მიეძღვნა, რომ “მე ვარ”

სრული წინადადებაა.

და, დიდი შესვენების ზარის დარეკვამდე, თეორემაც დავამტკიცეთ,

აი ის, როელშიც ეჭვები, და მარტოობა, და სიცივეში, რაღაცის ძიებაში გათენებული ღამეები

რაღაცას უდრის.

ბრედ აარონ მოდლინი